دل نوشته های یه پسر کوچولو
مجنــــــون چو شنـــــید پند خویشــــــان از تلخـــــی پند شــــــــد پریشــــــان زد دست و درید پیـــــــــــــرهن را کاین مرده چه میکند کفن را آن کز دو جهان برون زنــــد تخت در پیرهنی کجا کشـــــــــــد رخت چون وامق از آرزوی عـــــــــــــــذرا گه کوه گرفت و گاه صـــحـــــــــــــــرا ترکانه ز خانــــــــه رخــــــــت بربســــــــت در کــــــــــوچگــــــه رحـــــــیل بنشـــــــست دراعه دریــــد و درع مــــــــــــیدوخــــــــــــــــت زنجیـــــــــــــــــر بریــــــــد و بنـــــــد میســـــوخت میگشـــــــــت ز دور چون غریبـــــــــــــــــــان دامـــــــن بدریــــــــده تا گریبـــــــــــــــان بر کشتن خویش گشــــــــــته والی لاحول ازو به هر حــــــــــوالی دیوانه صفت شده به هر کوی لیلی لیلی زنان به هر ســـوی احرام دریده سر گشـــــــــــاده در کوی ملامــــــــت او فــــــتاده با نیک و بدی که بود در ســــــــاخت نیک از بد و بد ز نیک نشــــــــــــــــناخت مــــــــیخــــــــواند نشــــــید مهـــــــربانی بر شــــــــــوق ستـــــــــــــــــاره یمــــــــــــــانی هر بیـت که آمـــــــــــــد از زبانــــــــــــــــش بر یاد گرفـــــــت این و آتــــــــــــــــــش حیران شده هر کسی در آن پی میدید و همی گریست بر وی او فارغ از آنکه مردمی هــــست یا بر حرفش کسی نهــد دســــــــت حرف از ورق جهــــــــــان ســــــــترده میبــود نه زنــــــــــــده و نه مــــــــــرده بر سنگ فتاده خــــــــــــــــوار چـــــــــون گل سنگ دگـــــــــــــــــــــــرش فــــــــــــــــتاده بر دل صافی تن او چــــو درد گشـــــــــــــــــــــــــــته در زیر دو سنــــــــگ خـــــــــرد گشــــته چون شمع جگر گــــــــــــداز مانده یا مرغ ز جفت باز مــــــــــانده در دل همه داغ دردناکی بر چهره غبارهای خاکی چون مانده شد از عذاب و اندوه سجـــــاده برون فکنــــــــــد از انبوه بنشست و به هایـــــــهای بگریســـــــت کاوخ چکـــــــــــــــنم دوای من چیــــــــــست آواره ز خـــــــــان و مــــــــــــــــان چنــــــــــــانم کز کـــــــــــــــوی به خــــــــــــانه ره ندانــــــــــــــتم نه بــــــــــر در دیر خـــــــــــــود پنـــــــــــاهــــــــــــی نه بر سر کـوی دوســـــــــــــــت راهــــــــــــــی قرابـــــــــــه نام و شیشــــــــــــه نـــــــــــنگ افتاد و شکست بر سر ســــــــــــنگ شد طبل بشارتم دریــــــــــده من طبل رحیل برکشیده ترکی که شکار لنگ اویم آماجــگه خدنـــــــــــــگ اویم یاری که ز جان مطیــــــــــعم او را در دادن جان شفیعـــــــــــــــــــم او را گر مستم خواند یار مســــــــــــــــــــــــــتم ور شیفته گفت نیز هســــــــــــــــــــــــــــــــــــتم چون شیفتـــــــگی و مســـــــــتیم هــــــــــــــــــست در شیــــــــــــــــــــــفته دل مجــــــــــوی و در مســــــــــت آشفــــــــــــــــته چنــــــان نیـــــــــــم به تقــــــــــــدیر کاسـوده شوم به هیـــــــــــچ زنجـــــــــــــــــــــیر ویران نه چنان شد اســــــــــــــت کـــــــــارم کابادی خویش چشــــــــــــــــــــــم دارم ای کاش که بر من اوفتـــــــــــادی خاکی که مرا به بــــــاد دادی یا صاعقهای درآمدی سخت هم خانه بسوختی و هم رخت کس نیست که آتشــــــــی در آرد دود از من و جــــــــــــــــــــــان من برآرد انــــــــــــــــــــــــدازد در دم نهنــــــــــــــــگم تا باز رهد جهــــــــــــــــــــــان ز نـــــــــــــــــــنگم از ناخلفـــــــــــــــــی که در زمــــــــــــــــانـــــــــــــــم دیوانه خلــــــــــــــــــــــق و دیــــــــــــــــــو خـــــــــــــــــانم خویشــــــــــــــان مرا ز خــــــــــــــــــــــــــــــوی من خار یـــــــــاران مرا ز نــــــام من عـــــــــــــــــــــــــــــــار خونریــــز من خـــــــــــتراب خســــــــــــــــــته هست از دیت و قصــــــــــــــاص رسته ای هم نفسان مجلــــــــس ورود بدرود شوید جمله بـــــــدرود کان شیشه می که بود در دست افتاده شد آبگینه بشکـــــــــــــست گر در رهم آبگینه شد خـــــــــــــــــــــورد سیل آمــــــــــــــــد و آبگیــــــــــــــــــنه را برد تا هر که به من رســــــــــــــــید رایــــــــــــــــــــش نـــــــــــــــــــــــــــازارد از آبگیــــــــــــــــنه پایـــــــــــــش ای بیخــــــــــــــــــــــــبران ز درد و آهـــــــــــــــــم خیزید و رها کنـــــــــــــــــــــــــــــید راهـــــــــــم من گم شــــــــدهام مرا مجــــــــــــــــوئید با گم شدگان سخــــــــــــتن مگوئید تا کی ستم و جفا کنیــــــــدم با محنت خود رها کنــیدم بیرون مکنید از این دیارم من خود به گریختن سوارم از پای فــــــتادهام چه تدبــــیر ای دوست بیا و دست من گـــــیر این خسته که دل سپرده تـــــــــست زنده به توبه که مرده تـــــــــــــــــــــــست بنـــــــواز به لطــــــــــف یک ســـــــــلامـــــــــم جان تـــــــــازه نمـــــــــــا به یک پـــــــــــیامــــــــــــم دیوانه مـــــــــــــــــــــــــــنم به رای و تدبـــــــــــــــــــــیر در گــــــــــــــردن تو چراســـــــــــــت زنجــــــــــــــیر در گــــــردن خود رســــــــــــن میفــــــــــــــــتکن من به باشم رسن به گـــــــــــــــــــــــردن زلف تو درید هر چه دل دوخــــــــت این پردهدری ورا که آموخـــــت دل بردن زلف تو نه زور است او هندو و روزگار کور اســــت کاری بکن ای نشان کـــــــــارم زین چه که فرو شدم بـــــــــــرآرم یا دست بگیر از این فســـــــــــوسم یا پای بدار تا ببـــــــــــــــــــــــــــــــــــوسم بی کار نمیتــــــــــــــــــــــوان نشـــــــــــــــستن در کنج خطاست دســــــــــــــــت بســــــــــــــــــــــتن بیرحمتم این چنین چه مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــتاندی (ارحـــــــــــــــم ترحـــم) مگر نخــــــــــــــــــــــتواندی آســــــــــوده که رنــــــــــــــــج بر نــــــــــــــدارد از رنجوران خـــــــــــــــــــــــــبر نـــــــــدارد سیری که به گرسنه نهد خـــــــــوان خردک شکند به کاسه در نــــان آن راست خبر از آتش گـــرم کو دست درو زند بیآزرم ای هم من و هم تو آدمیزاد من خار خسک تو شاخ شمشاد زرنیخ چـو زر کجــــــــا عزیز اســـــت زان یک من ازین به یک پــــــــــشیز است ای راحت جان من کــــــــــــــــــــــــــــــــــجائی در بردن جان من چـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرائی جرم دل عذر خواه من چــــــــــــــــــــــــــــــیست جز دوستیت گناه من چـــــــــــــــــــــــیست یکشب ز هزار شب مـــــــــــــــرا باش یک رای صواب گو خــــــــطا باش گردن مکش از رضای اینــکار در گردن من خطای ایــنکار این کم زده را که نام کم نیست آزرم تــــــو هست هیچ غم نیست صفـــــــرای تو گر مشام سوز است لطــــــــــــــــــفت ز پی کدام روز است گر خشم تو آتشی زند تــــــــــــــــــــــــیز آبــــــــــــــــــــــــــی ز سرشک من بر او ریز ای ماه نوم ستــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاره تو مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن شیفته نظاره تو به گر به توام نمینـــــــــــــــــــــــــــــــــــوازنــــــــــــــد کـــــــــــــــــــــــاشـــــــــــــــــــــــــــــــفته و ماه نو نسازند از سایه نشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــان تو نه پرسم کز سایه خویشتن میبترســــــــــــــــــــــــــــــــــم مــــــــــــن کــــــــــــــــــــــــار ترا به سایه دیده تو سایه ز کار من بریـــــــــــــــــــــــــــــــده بـــردی دل و جانم این چه شور است این بازی نیست دست زور است از حاصل تو که نـــــــام دارم بیحاصلی تمـــــــام دارم بر وصل تو گرچه نیست دستم غم نیست چو بر امید هســــــتم گـــــــــــر بیند طفل تشنه در خواب کورا به سبوی زر دهنـــــــــــــــــــد آب لــــــــــــــــــیکن چو ز خواب خوش براید انگشت ز تشنگی بخایــــــــــــــــــــــــــــــد پــــــــــــــــــــــــــــایم چو دولام خمپذیر است دستم چو دو یا شکنج گیر اســـــــــــــــــــــــــت نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام تو مرا چو نام دارد کو نیز دویا دولـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــام دارد عشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق تو ز دل نهادنی نیست وین راز به کس گشادنــــــــــــــــــــــــــــی نیست با شـــــــــــــــــــــــــــــیر به تن فرو شد این راز با جان به در آید از تـــــــــــــــــــــــــــــــنم باز این گـــــــــــــــــــــــــفت و فتاد بر سر خاک نظارگیان شدند غمـــــــــــــــــــــــــــناک گشــــــــتند به لطف چاره سازش بردند به سوی خــــــانه بازش عشقی که نه عشق جاودانیست بازیچه شهوت جوانیــــــــــــــــــــست عشــــــــــــــــــــق آن باشد که کم نگردد تا باشد از این قدم نگــــــــــــــــــــــــــــــــــردد آن عـشـــــــــــــــــــــــــــــــق نه سرسری خیالست کورا ابد الابد زوالــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــست مجنـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــون که بلند نام عشقست از معرفت تمام عشقســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت تا زنده به عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق بارکش بود چـــــــــــــــــــــون گل به نسیم عشق خوش بود واکنون که گلش رحیل یابســـــــــــــــــــــت ایـــــــــــــن قطره که ماند ازو گلابست من نیز بدان گلاب خوشــــــــــــــبوی خوش میکنم آب خود درین جوی میان اینهمه انسان همیشه گیج و تنهایم به دنبال تو می آیم دریغ از تو دریغ از تو زمانی که خودم گشتم به دنبال تو میگشتم ولی افسوس و صد افسوس به دنبال تو با فانوس چنان غمگین چنان مأیوس درون خلوت و رویا تمام عمر گشتم من نبودی تو نبودی تو مراتنها نمودی تو بخود گفتم تو می آییی زتنهایی میان غم میان کوهی از ماتم فقط با خاطرات تو جوانی را گذر کردم پر از اشک و پر از دردم بیاد خوبی و پاکی فداکاری و بیباکی هزاران راز حکاکی زتو در فکر خود مردم چقدر من خون دل خوردم نشستم اشکها ریختم طناب دار آویختم شکستم له شدم اما تو بودی در پی دنیا میان حسرت و اندوه مرا در خود رها کردی چه شبهایی که در رویا بیادت گریه ها کردم ولی تو درپی لذت مرا بادل رها کردی چقدر در پیشگاه حق دعا کردم صدا کردم درون مسجد و معبد خدایا ناله ها کردم کنار خانه ام تنها شکستم سوختم هر دم نبودش هیچکس جز او دوای قلب پر دردم تو خود رفتی ولی ایکاش بپای عشق من بودی ولی من را به نادانی رها کردی به این زودی برو اما بدان ای یار تویی آن عشق و ایمانم بپای عهد و پیمانم مثال کوه میمانم خداحافظ برو جانم بیادت زار و گریانم بدان هر لحظه و هرجا فدایت میکنم جانم شاعر(گل پسر) دیگر از این ثانیه از غصه ها رد باشم باشم آن خوشئل ولی دیگر نباشم غصه دار شاد گردم با تو من دیگر نباشم بیقرار فکر کردم تو زمن دور میداری غمی کز پنج سال داغ عشق مانده برایم ماتمی فکر کردم با دلم مهربانی میکنی از دل بشکسته ام پاسبانی میکنی فکر کردم عاشقی برمن بشکسته دل نازمن را میکشی میکنی من را خجل افسوس نبودش همرهی در تمام یاریت بشکستی غرورو هیچ نبود دلداریت باشد ای زیبا نگاه هرچه میخواهی بکن من که سوختم اما هرچه دوست میداری بکن شاعر(گل پسر) 
| MisS-A |
.
.
داره بارون میاد کوچـــه بازم لبریزه احساسه
هنوزم نم نم بارون صــدای مــا رو میشناسه
.
.
.
همین دیروز بود انگار تو با من تو همین کوچه
میگفتی زندگی وقتی تو با من نیستی پوچه
.
.
.
آهـــای بارون پائیـزی کی گفتـه تو غمانگیزی
تو داری خاطـــراتم رو تو ذهن کوچه میریزی
.
.
.
MisS-A
